<Vorige]  ['De Kolom' index]  [Volgende>

De Kolom logo spacer
spacer [Klik hier voor gewone-versie
spacer
spacer 115:  Timo
2-2-2014
spacer spacer

Dutch Coast Ultra Run By Night 2014

De omstandigheden zijn nagenoeg ideaal voor een nachtelijke hardloopwedstrijd van 50 kilometer langs het Noord-Hollandse strand. Het is bewolkt maar met een volle maan waardoor het niet helemaal donker is. Daarnaast is het eb waardoor het zand langs de kustlijn lekker hard is en prima loopt. Bovendien is het droog en hoewel we tegenwind hebben beperkt zich dit tot circa windkracht 4. Met in totaal 100 deelnemers voor de 50, 75 en 100 km Dutch Coast Ultra Run By Night zit de organisatie volgeboekt dit jaar. Aan de start verschijnen uiteindelijk 83 lopers waarvan 75 hun afstand voltooien. Een mooi percentage onder deze omstandigheden.

Enigszins nerveus begin ik om 22:30 uur aan mijn tweede ultraloop. De voorbereiding is niet helemaal ideaal geweest, door verkoudheid en drukte heb ik niet de kilometers kunnen maken die ik wilde maken. Normaal gesproken kun je bij een verzorgingspost uit de wedstrijd stappen, alleen kent deze run geen verzorging onderweg en ben je volledig op eigen verzorging aangewezen. Voor mijn eigen en Barbera's gemoedsrust heb ik zelf twee rendez-vous punten aangewezen op de kaart en mijn broer gevraagd als backup op te treden in geval van blessure of opgeven. Gelukkig bleek dit niet nodig.

Na het startsignaal rennen we een stukje door Den Helder om vervolgens de Zeedijk op te klimmen en naar het zuiden af te buigen. Dit is de makkelijkste route ooit met de maan aan mijn linkerhand en de zee aan mijn rechter. Nu alleen maar rechtdoor tot de finish. Na een kilometer of vijf duiken we van de dijk het strand op en al snel loop ik alleen. Het is stil en ik kan duidelijk de zee horen ruisen en de golven het strand op zien rollen. Door de stilte, het duister en het geluid van mijn voetstappen in het zand kom ik al snel in een ritme. Ik voel me goed en sterk en ik probeer een regelmatig tempo vast te houden. De kilometers vliegen voorbij en ik geniet. Na 12,5 kilometer spreek ik al rennend een berichtje in voor Barbera om te zeggen dat het goed gaat. Ik krijg nog een berichtje terug en vervolg mijn weg.

Ik deel lange afstanden graag op in kleinere stukjes. Dit doe ik op vele manieren en onderweg verandert dat ook nog wel eens. Standaard houd ik blokken van 5 kilometer aan. Dit is altijd te behappen en je kunt beter je focus op de volgende vijf kilometer leggen dan de volgende 25 kilometer. Die blokken deel ik dan weer door twee om er een soort mentaal tempo in te houden. Tot 25 kilometer loop ik meestal probleemloos, daarna volgen periodiek de dipjes, waar je doorheen moet leren gaan. Zo'n dipje gaat meestal weer voorbij, een paar kilometer verder gevolgd door een nieuw dipje. Een andere manier is het indelen van eten en drinken. Elke 25 minuten wat eten om de motor draaiend te houden is een goede gewoonte, maar in de praktijk lastig vanwege misselijkheid en niks naar binnen kunnen krijgen. Op zich ging dit wel goed, maar uiteindelijk heb ik niet de helft gegeten van wat ik wilde eten op basis van behoefte berekeningen.

Ik heb gedacht dat het misschien een saaie loop zou zijn. De meeste trails voeren je door prachtige natuur met vaak nog mooi weer. Dit was donker, rechtdoor en alleen maar zand. Het tegendeel bleek waar. Er zit ontzettend veel variatie in de breedte van het strand, de hoogte van de duinen, de lichtjes in de verte, de medelopers die als zwarte schaduwen opdoemen en weer verdwijnen. Ik heb de route echt geen seconde saai gevonden, gelukkig maar.

De laatste zes kilometer zijn bikkelen en alles doet dan echt zeer. Gek altijd hoe relatief je tijds- en afstandsbesef is, want waar de eerste vijf kilometer voorbij vliegen, lijken de laatste altijd een eeuwigheid te duren. De finish is al van een kilometer of 10 ver te zien en je loopt naar het lichtje van restaurant de Deining, maar het is nog een verrekt end dan. En dan, zoals vaker gebeurd als ik er echt doorheen zit, komt er ineens iemand naast me lopen die een kort praatje begint. Even afleiding, de gedachten ergens anders, dat scheelt weer een kilometer of twee. Het tempo was me iets te hoog en net toen ik wilde zeggen dat ik in ging houden, ging deze meneer wandelen en riep dat ik door moest lopen en dat hij even pauze nodig had. Hij zat me net te vertellen dat hij tijdens de zomereditie van deze wedstrijd eerste was geworden, dus dat geeft me weer een goed gevoel om even alles nog te geven. Op dat moment geen idee meer hoeveelste ik loop, maar hoewel ik vanaf 25 kilometer regematig mensen inhaal, moeten er nog best een aantal voor me lopen. Ik ben geen snelle loper en ik zeg altijd dat het meer om de route en het lopen gaat dan om de tijd. Maar blijkbaar heb ik toch voldoende competatieve genen om het in mijn achterhoofd mee te laten tellen. Uiteindelijk ben ik 15e geworden. Geen spectaculaire tijd, maar echt snelle jongens doen er niet mee met vijftig kilometer over het strand in januari. Maak ik toch een beetje een kans!